«Жолшыбай шашымды тү­зетіп алайын», – деп бір шаш­таразға кіре салдым.

– Отырыңыз, қазір әп-әдемі қылып алып беремін, – деді ол.

Он бес минуттан кейін жерге түскен шашқа қарасам, менің басым емес, бейне бір қой қырқып жатқан сияқты.

Әйел қайшысын қайшылатып жұмысын жалғастырып жатыр.

Бір кезде күдіктеніп айнаға көз тастадым. Жүрегім тоқтап қала жаздады. Басымның сол жағы әскери қызметкер, оң жағы рок жұлдызы, ал төбесі жаңа көк­теп шыққан жүгері алқабына ұқсап қалыпты.

– Кешіріңіз!.. Мұныңыз не? – дедім дірілдеп.

– Өседі ғой дейсіз бе?! Мен бү­гін адамдардың алдына шыға­мын!

– Бүгін шықпасаңыз, бүр­сі­гүні шығыңыз. Болмаса келесі апта. Оған дейін шаш өседі.

Не айтарымды білмей ашу­ланып тұрғанда есік ашылды. Ішке бір ер адам кірді.

– Шаштараз мен едім, – деді әлгі кісі даусын көтеріп.

– Мәссаған! Еден жуатын келіншек неге менің шашымды қиып жатыр?

– Соншама неге айқай­лай­сыз? – деп дікеңдеді.

– Қалай айқайламаймын? Не істегеніңізді көріп тұрсыз ба?

– Шынымды айтсам, мен осы жерде бес жылдан бері еден жуамын.

– Шаш қалай қиылатынын мұқият бақылап жүрмін. Сосын сіз асығыс болғасын қиып бере салайын дегем.

– Сонда қарап жүрсеңіз, дәрігер де болып кетесіз бе?

– Неге болмаймын? Жұрттың бәрі сөйтіп үйренеді.

– Негізі, талпынысы жақсы. Қашанғы еден жуып жүреді?

– Не дейсіз, талпынысты менің басымда сынау керек пе?

– Сонда мен тәжірибе қояны болдым ба?

– Клиенттің шашын бүл­дірдіңіз ғой?

– Ұзын шаш қысқарды. Демек, жұмыс жасалды.

– Мына түрмен үйден де шыға алмаймын!

– Айтпақшы, бұл кісінің логикасы да күшті, – деді.

– Екеуіңіз мені мазақ қылып тұрсыздар ма?

– Бәрі бір сөзді түсінбейді екен...

– Немене, басыма гүл ектіңіз бе өсетіндей?

– Жалпы айтып жатырмын. Сабырлы болу керек. Ағаш та өсе­ді. Шөп те өседі. Шаш та өседі.

Ақшаны төлеп, сыртқа қарай беттедім.

Есіктің алдына келгенде ар­ты­ма бұрылып әлгі әйелге қа­радым.

– Бір күні біреу сіздің шашыңызды осылай қиып тас­таса, түсінерсіз, – дедім.